elenaatma.gr: The-hour-of-cricis

The-hour-of-cricis

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The-hour-of-cricis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

"Real? You want to talk about reality...You have to deep pretty deep, kiddo, before you find anything real. We live in a kingdom of bullshit."

Ξεκίνησα να βλέπω Μr. Robot γιατί άκουγα πολλούς να το συζητάνε και κάποια στιγμή η περιέργεια υπερνίκησε του γούστου. Σίγουρα δεν με κέρδισε από τα πρώτα επεισόδια, ούτε είναι από τις σειρές που ανυπομονώ για το επόμενο επεισόδιο, λάτρεψα όμως τον Rami Malek, ο οποίος κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Έτσι κατέληξα να δω όλη την πρώτη σεζόν.

Η σειρά προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους, αισθητικά και κυρίως θεματικά. Τα καταφέρνει καλά σε όλα, ακόμα και στην μουσική επιλογή της κάθε σκηνής, τίποτα όμως δεν θα λειτουργούσε χωρίς τον R. Malek. Η ερμηνεία του ως ένας σχιζοφρενής χάκερ που ξεκινάει επανάσταση ενάντια σε μια από τις πιο δυνατές εταιρείες της Αμερικής, είναι από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ στην τηλεόραση. Του αξίζουν όλα τα εύσημα. Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει έχει την ικανότητα να μεταχειρίζεται καταστάσεις, αλλά και την ίδια την ταυτότητα και εικόνα του, είτε online είτε offline, ώστε να κερδίσει αυτό που θέλει. Να δημιουργήσει ένα αποτέλεσμα που συμβαδίζει με τις ανάγκες του ανάλογα με αυτό που παρουσιάζει στον καθένα διαφορετικά. Ο τρόπος του με έκανε να ταυτιστώ με το χαρακτήρα, μιας και έχω βρεθεί πολλές φορές στην θέση να "πουλήσω" μια διαφορετική εικόνα του εαυτό μου, για να κερδίσω ή να αποφύγω καταστάσεις, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι από σας.

Δίπλα του βρίσκεται ο Christian Slatter, που στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν είχε ένα αξέχαστο, θυμωμένο παραλήρημα, που πραγματικά σε βάζει σε σκέψεις. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, και κυρίως η ομάδα του Elliot (Rami Malek), δυστυχώς δεν καταφέρνουν να αναπτυχθούν όσο θα ήθελα στην πρώτη σεζόν. Ελπίζω από την καινούργια χρονιά να αφιερωθεί περισσότερος τηλεοπτικός χρόνος για την ζωή και τους λόγους που αποφασίζουν να ακολουθήσουν τον Elliot στον αγώνα του ενάντια στην σημερινή κοινωνία. Οι ανατροπές είναι αρκετές και δεν απογοητεύουν, η τελευταία σκηνή της πρώτης σεζόν σε κρατάει σε αγωνία για το τι ακολουθεί και οι διάλογοι έχουν βάθος.

Η σειρά πραγματεύεται διάφορα θέματα. Επιφανειακά είναι η προσπάθεια μιας ομάδας χάκερ να καταστρέψουν την οικονομική δύναμη μιας μεγαλοεταιρείας. Ωστόσο δεν μένει εκεί. Δείχνει την επανάσταση μιας νέας εποχής, που δεν χρειάζεται όπλα και στρατιώτες, αλλά την χρήση της τεχνολογίας ενάντια στην εικονική οικονομία που κυβερνά και υποδούλωνει χώρες μέσω χρεών. Δείχνει τον τρόπο που λειτουργούν οι μεγάλες εταιρείες και πως κάποιος μπορεί να εγκλωβιστεί ή να βολευτεί στην ζωή και το χρήμα που προσφέρουν, θυσιάζοντας πολλές φορές τον εαυτό του ή άλλους. Γενικότερα είναι μια έξυπνη ματιά στην οικονομική κατάσταση που επικρατεί και πέρα από τα υπόλοιπα καλά στοιχεία της σειράς, μόνο γι' αυτό το λόγο αξίζει να της αφιερώσετε λίγο χρόνο.

Mr.Robot - Season 1

Ξεκίνησα να τη βλέπω όταν άρχισε να διαφημίζεται στην τηλεόραση. Μου φάνηκε ενδιαφέρον το να παρακολουθήσω μια σειρά που να σχετίζεται με την πολιτική των ΗΠΑ, παρόλο που δεν ασχολούμαι καν με την πολιτική της Ελλάδας.

Βλέποντας τα πρώτα επεισόδια με ιντριγκάρει και μου κινεί την περιέργεια να δω και τα επόμενα. Τελικά, μετα απο 5 επεισόδια καταλαβαίνω πως ο λόγος που μου αρέσει τόσο ειναι ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, ο Frank Underwood, ένας βουλευτής αρχικά που λύνει και δένει μέσα στον Λευκό Οίκο και όχι μόνο!

Παρά την γοητεία του ίδιου του ηθοποιού, Kevin Specey, η οποία κάτω απο κανονικές συνθήκες θα μου ηταν αδιάφορη, κυρίως λόγω ηλικίας, η γοητεία του χαρακτήρα Underwood ειναι απεριόριστη! Τον εχουν κάνει να φαίνεται τόσο σατανικά έξυπνος, αδίστακτος, αλλα ταυτόχρονα τόσο ελκυστικός. Η εικόνα του χαλάει λίγο όταν αναμιγνύεται σε φόνους, αλλα με το κύρος του την επαναφέρει.

Ίσως να ειναι η προφορά του και η άρθρωσή του που θυμίζουν λίγο τον παλιό αμερικανικό κινηματογράφο. Ίσως πάλι να ειναι ο τρόπος που απευθύνεται σε μας κοιτώντας την κάμερα, ο τρόπος που μας "μιλάει". Δε μπορώ να το εξηγήσω.

Όταν πρώτοκατάλαβα πως ο λόγος που θέλω να βλέπω τη σειρά ειναι αυτός, έψαξα στο Google να δω αν φαίνεται ελκυστικός και σε άλλους ή μόνο σε εμένα! Κι όμως υπήρχαν ολόκληρες συζητήσεις που επιβεβαίωναν την εντύπωση που μου είχε δημιουργήσει ο Underwood.

Η αποφασιστικότητα του, η αγάπη του και το πάθος του γι'αυτό που κάνει και γι' αυτό που θέλει να κάνει, η ενέργεια του, η άνεση του, το ταλέντο του στα ψέματα, η άνετη σχέση που εχει με την όμορφη και εξίσου γοητευτική σύζυγό του Claire, η δυνατότητα του να ξεγλιστραει όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά για εκείνον, νομίζω ειναι αυτα που διαμορφώνουν την εικόνα του και τον κάνουν τόσο ελκυστικό, αλλά ταυτόχρονα και τον άνθρωπο που θα αποφεύγαμε στην πραγματική μας ζωή.

Όσον αφορά τη σειρά, θα τη συνιστούσα αν σας αρέσει η ίντριγκα. Δεν ειναι υποχρεωτικό να σας αρέσει να ασχολείστε με τα πολιτικά για να σας τραβήξει το ενδιαφέρον και ξεφεύγει απο τις συνηθισμένες αμερικανιές (τις οποίες αγαπώ πάραυτα) που υπάρχει μια ανωμαλία σχετικά με την ομαλότητα που εξελίσσονται τα γεγονότα, ο Λευκός Οίκος δεν ησυχάζει ποτέ...

"The gift of a good liar is making people believe that you lack a talent for lying"- Frank Underwood

by Elena Atmatzidou

Γοητευμένη από το... House of Cards

"Those who dream of danger may awake to death. But life must be lived to the fullest before it is over. I embrace the idea of life and death. For I am not the one in charge of my fate. The gods have already written my story. Victory or Valhalla."

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι. Οι Vikings δεν έχουν καμία σχέση με το Game of thrones. Έχω ακούσει από αρκετούς να ξεκινούν την σειρά ελπίζοντας ότι θα μοιάζει του GoT, αλλά πραγματικά δεν βρίσκω ούτε μία ομοιότητα. Αφού βγάλαμε αυτό από την μέση, μια δεύτερη προσδοκία που μπορεί να έχει κάποιος,είναι η ιστορική ακρίβεια της σειράς. Φυσικά υπάρχουν στοιχεία που είναι βασισμένα στην ιστορία, αλλά τα λάθη είναι αρκετά και στην τελική δεν είναι ντοκιματέρ, ούτε επιχειρεί να γίνει. Ας αποδεχτούμε λοιπόν τους Vikings ως μια φανταστική αναπαράσταση της εποχής, όπως κάποτε είχαμε αποδεχτεί την ταινία 300 ως ένα χολιγουντιανό οργασμό αίματος και εφέ.

Οι πρώτες τρεις σεζόν του Vikings αποτελούνται από εννέα με δέκα επεισόδια ενισχύοντας έτσι τη συνεχή δράση και λιγοστεύοντας τις ανούσιες, βαρετές σκηνές ώστε να μπορέσει να "γεμίσει" τηλεοπτικό χρόνο. Ωστόσο, δεν περιορίζεται μονάχα στις επιδρομές των βορείων στην Αγγλία και την Γαλλία, αλλά αναπτύσσει σχέσεις και χαρακτήρες, έχει δολοπλοκίες και έρωτες και μια καλά δουλεμένη αναπαράσταση της κοινωνίας και των θρησκευτικών εθίμων. Κατά πόσο η συγκεκριμένη αναπαράσταση αντιστοιχεί στην πραγματικότητα δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να το κρίνω. Δεν παύει όμως να είναι ενδιαφέρουσα. Επιπλέον, η σειρά δεν είναι φιλική σε όσους δεν αντέχουν την βία και τις αιματηρές μάχες.Για όσους πάλι λατρεύουν μια εντυπωσιακή μάχη χωρίς υπερβολές με καθηλωτικές τοποθοσίες και σκηνικά, δεν θα απογοητευτούν. Οι επιδρομές των βορείων είναι τόσο όμορφα σκηνοθετημένες που θες και εσύ να φωνάξεις "shield wall" μαζί τους.

Οι περισσότεροι χαρακτήρες, με τον κεντρικό ήρωα να ξεχωρίζει, μοιάζουν είτε σχιζοφρενής ή κάτω από τη συνεχή επήρεια ναρκωτικών. Ο καθένας ωθούμενος από τα δικά του πάθη και πεποιθήσεις, άλλοι για το κυνήγι προς την εξουσία, άλλοι για την απόκτηση φήμης και χρυσού, μερικοί απλά για την τιμή και την απόκτηση μιας θέσης ανάμεσα στους προγόνους στη Valhalla, φτάνουν πολλές φορές σε ακραία μέτρα ώστε να επιτύχουν αυτό που θέλουν. Κατά κάποιο τρόπο αυτή είναι και η ομορφιά της σειράς. Οι γυναίκες παίζουν σημαντικό ρόλο στην κοινωνία των Vikings. Δεν είναι πιόνια σ' ένα παιχνίδι φτιαγμένο από άνδρες, μα παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις, έχουν ιερή θέση στις θρησκευτικές τελετές (σε αντίθεση με το χριστιανικό πρότυπο της σωστής γυναίκας σε άλλες περιοχές εκείνη την εποχή) και πολλές φορές λαμβάνουν μέρος στις επιδρομές και πολεμούν και οι ίδιες.

Προσωπικά αγαπημένη είναι η απόδοση διαφορετικών πεποιθήσεων ως προς την θρησκεία. Πέρα από τις διάφορες τελετές καθώς και τη πίστη ή το φόβο προς τους θεούς που είναι ριζωμένος στην κοινωνία και καθημερινότητα των Vikings, τρεις από τους βασικούς χαρακτήρες της σειράς αντιπροσωπεύουν μια διαφορετική προσέγγιση της πίστης. Ο Floki είναι ο φανατικός παγανιστής, ο Athelstan είναι ο μοναχός που έρχεται αντιμέτωπος με μια διαφορετική θρησκεία και προσπαθεί να μείνει πιστός στις χριστιανικές του πεποιθήσεις και, τέλος, ο Ragnar που αν και θεωρείται απόγονος του Odin, αποδέχεται τα πιστεύω του χριστιανού φίλου του δημιουργώντας έτσι μια αντιπαράθεση μεταξύ των τριών που αναπόφευκτα κλιμακώνεται με το πέρασα του χρόνου.

H σειρά προσεγγίζει την διαφορετικότητα χωρίς να σε αναγκάζει να πάρεις θέση, παρά δέχεσαι ότι η πίστη του καθενός είναι τόσο σημαντική, που πράττουν και ζουν αναλόγως βάση αυτών.

"Power is always dangerous. It attracts the worst. And corrupts the best. I never asked for power. Power is only given to those who are prepared to lower themselves to pick it up."

By Mariana Laoutari

Ταξιδεύοντας με τους "Vikings"

“If you have been touched by the demon, it’s like being touched by the back hand of God. Makes you sacred in a way, doesn’t it? Makes you unique, with a kind of glory. The glory of suffering, even.”

Η αλήθεια είναι ότι βλέπω πολλές αμερικάνικες σειρές. Είναι αυτή η ένοχη ευχαρίστηση που μπορεί να με κρατήσει ξύπνια μέχρι τα ξημερώματα μετά από δέκα επεισόδια σερί. Είναι λίγες όμως οι σειρές που αν με ρωτήσει κάποιος θα πω ότι είναι όντως καλές, ανεξαιρέτου γούστου. Μία από αυτές είναι το Penny Dreadful.

Δεν ξέρω τι να παινέψω πρώτα για την συγκεκριμένη σειρά. Συνδυάζει το gothic και ερωτικό στοιχείο της βικτοριανής εποχής στο κέντρο του Λονδίνου με την ελκυστική ομορφιά του κακού και τον τρόμο του υπερφυσικού. Κάθε σκηνή μαγνητίζει, η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινά ρομαντική και οι ερμηνείες των ηθοποιών απλά καθηλώνουν. Λατρεύω τα κουστούμια, το σενάριο και τα απίστευτα σκηνικά, όμως αυτό που με κέρδισε - πέρα από τους χαρακτήρες - είναι η απεικόνιση των υπερφυσικών οντοτήτων.

Σε μια σειρά που πρωταγωνιστούν βρικόλακες, μάγισσες, λυκάνθρωποι, σκεπτόμενα "ζόμπι", αθάνατοι και δαίμονες απολαμβάνω την ωμή, βίαιη και καταραμένη μορφή που τους δίνουν. Είναι τέρατα. Τέλος. Ναι μεν δεν χάνουν επαφή με την ανθρώπινη πλευρά τους, αλλά το "κακό" ζει μέσα τους και είναι αυτή η αιώνια πάλη καλού και κακού που κάνει τους χαρακτήρες της σειράς τόσο ρεαλιστικούς μέσα σ'ένα σενάριο φαντασίας. Πραγματικά δεν θα άντεχα να δω ακόμα ένα βρυκόλακα που λαμπυρίζει στο φως του ήλιου, μια μάγισσα που είναι μια ηρωίδα για το καλό της ανθρωπότητας (κάπου στην πορεία ξεχάσαμε το μεσαίωνα) και τον Lucifer με μια απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Φτάνει. Κάποιες ιστορίες δημιουργήθηκαν για να προκαλούν φόβο.

Τέλος, ξεχωρίζει η ιδιαίτερη ερμηνεία της Eva Green ως Vanessa Ives. Ίσως δεν είμαι το πιο αντικειμενικό άτομο όσο αφορά την Eva Green ως ηθοποιό. Αγαπώ κάθε της δουλειά αλλά στο Penny Dreadful χάνεται σε ένα ρόλο που φαίνεται πως έχει γραφτεί για την ίδια. Δεν μας αφήνει ούτε στιγμή να νιώσουμε πως αυτό που βλέπουμε είναι κάτι το υπερβολικό, κάτι το αδύνατο, παρά εκφράζει με έναν μοναδικό τρόπο μια σκοτεινή, κρυφή πλευρά που κρύβει ο καθένας μας και που παλεύουμε να υπερνικήσουμε σε διάφορες πτυχές της ζωής.

Κατέληξα στο συμπέρασμα αφού τέλειωσα την πρώτη σεζόν, ότι η σειρά πέρα από καλή ψυχαγωγία, πετυχαίνει και κάτι ακόμα. Βασιζόμενη πάνω σε φανταστικό υπόβαθρο και με γνωστούς ήρωες της λογοτεχνίας, όπως ο Dorian Gray και o Dr. Victor Frankenstein, βάζει τον τηλεθεατή σε μια διαδικασία σκέψης και ίσως αμφιβολίας. Δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι γεννιούνται απολύτως καλοί, μα είναι μια συνεχή πάλη που δίνουμε για να κρατάμε υπό έλεγχο τις διάφορες ορμές που μπορεί να νιώθουμε. Όπως και η ίδια η ζωή πάντα φέρνει δυσκολίες στο δρόμο μας, ενώ προσπαθούμε να παραμείνουμε δυνατοί και πιστοί στις αρχές μας. Όλοι προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια οικογένεια, είτε εξ αίματος είτε όχι, είναι απλά αυτό που έχουμε ανάγκη για να επιβιώσουμε. Και ίσως, κάποιοι πιο συχνά και μερικοί ελάχιστες φορές στην ζωή μας, αναζητούμε μια ανώτερη δύναμη, που θα μας καθοδηγήσει, στην οποία θα στραφούμε όταν πραγματικά το έχουμε ανάγκη. Το Penny Dreadful καταφέρνει να μας φέρει αντιμέτωπους με τους δικούς μας δαίμονες και με άλλα υπαρξιακά ερωτήματα, μέσα από την φαντασία και το υπερφυσικό και το κάνει καλά.

“I'm sorry you feel so unloved. You are a beautiful monster, and there are those who could love you and shall. Life awaits you.”

by Mariana Laoutari